The Refuge featuring Mahshid Hadi, was a collaboration with Well Travelled Collective—a female-led production company passionate about elevating women’s voices. We talked with Well Travelled director Darcy Hennessey about what drew her to Mahshid’s story and why it matters who tells our stories.
Liv: Vertel ons eens wat over jezelf als fietser, over jou als filmmaker, en over hoe die twee aspecten van jezelf samenkomen.
Darcy: Nou, ik heb mijn tienerjaren doorgebracht met mountainbiken, dat was echt mijn passie. Ik was lid van het Canadese downhill nationale team en uiteindelijk werd ik een professionele freerider in een tijd waarin er maar weinig vrouwen dat pad volgden... maar dan weer, ik ben oud genoeg om te zeggen dat dit voor social media was, dus misschien waren er duizenden van ons en wisten we gewoon niet dat we bestonden! Toen ik eind twintig was, raakte ik ernstig geblesseerd en het duurde jaren voordat ik herstelde. In die tijd volgde ik een masteropleiding internationale communicatie. Daar begon ik filmtheorie te bestuderen, en ik maakte mijn afstudeerproject als documentaire. Ik werd halsoverkop verliefd op het filmproces en kort daarna besloot ik te stoppen met professioneel fietsen om filmmaken als carrière na te streven. Nu fiets ik gewoon voor de lol en vaak komen mijn beste ideeën naar boven als ik gewoon ontspannen aan het fietsen ben (of wandelen, of skiën).
Liv: Wat trok je aan in Mahshid Hadi en haar verhaal? Waarom wilde je haar verhaal zo graag vertellen?
Darcy: Ik had Mahshid net zien spreken op het Vancouver International Mountain Film Festival waar een van mijn films werd vertoond. Ze stond maar een paar minuten op het podium, maar haar woorden en energie waren zo krachtig dat het mijn vriend en mij tot tranen toe bewoog. Ze heeft een ongelooflijke uitstraling en staat voor zoveel meer dan wie dan ook die ik ooit heb ontmoet. Ze geeft echt om mensenrechten en vrouwenrechten en gebruikt haar passie om anderen te helpen—wat een echt inspirerende en moedige manier is om in deze wereld te zijn. Ik kon niet stoppen met aan haar te denken en toen ik zag dat ze een Liv-ambassadeur was, wist ik dat het een teken was dat ik met haar moest samenwerken en haar verhaal aan de wereld moest helpen vertellen.
Liv: Waarom is het zo belangrijk dat vrouwenverhalen worden verteld door vrouwelijke filmmakers?
Darcy: Ik heb zoveel jaren als professioneel atleet gehad waarin mijn verhaal werd verteld door mannen. De artikelen of films over mij voelden nooit als een eerlijk portret—er waren altijd dingen verbeterd of benadrukt (inclusief mijn uiterlijk) die irrelevant waren voor mijn verhaal en niet waarachtig aanvoelden voor mijzelf. Ik voelde druk om te presteren en mezelf tot het uiterste te drijven, ondanks blessures, omdat ik mezelf moest bewijzen als een extreme sporter. Het voelde niet als een veilige ruimte. Ik wil veilige ruimtes creëren voor vrouwen voor de camera en vrouwen (en al mijn onderwerpen) dieper controle geven over hun eigen verhalen. Voor mij is het een collaboratief proces. Niet van bovenaf opgelegd.
Liv: Welk advies zou je geven aan vrouwen die filmmaker willen worden?
Darcy: Blijf gewoon dingen maken! Het kost zoveel tijd om een vaardigheid op te bouwen, en je moet ergens beginnen. Dus experimenteer. Maak gekke films alleen voor jezelf. Gewoon maken, maken, maken en leren van je fouten. Aarzel ook niet om op zoek te gaan naar mentorschap, online lessen te volgen en contact te leggen met mensen naar wie je opkijkt. De meest lonende films die ik heb gemaakt, waren persoonlijke projecten die ik voor de lol maakte. Soms is het 'type-twee' plezier, maar nog steeds plezier.
Liv: Wat wil je nog meer kwijt aan de Liv-community?
Darcy: Ik ben dankbaar om er deel van uit te maken! We hebben de mogelijkheid om met elkaar te groeien, naar elkaar te luisteren en elkaar te ondersteunen om de wereld een betere plek te maken— dus laten we het goede werk voortzetten!
